Pap, mama is alles kwijt. Er is iets mis!

Voor marketeers, communicatieprofessionals en managers in de non-profit die meer grip op hun doelgroep willen

Pap, mama is alles kwijt. Er is iets mis!

Gerard van der Werf (79) woont met zijn vrouw Truus (82) in Amersfoort. Toen Gerard in 2016 van Valencia naar Santiago de Compostela wandelde en Truus alleen thuis was, kreeg hij een telefoontje van hun dochter: ‘Pap, ma is alles kwijt. Haar hele ritme is weg. Er is iets mis.’

Gerard keerde gelijk terug naar huis. “De huisarts nam een geheugentest af. Hieruit bleek dat ze niks meer wist. We kregen een verwijzing naar de geriater en toen werd het snel duidelijk. Truus had al een tijdje Alzheimer. Ik had niks gemerkt, het was heel geleidelijk gegaan. Truus was er gelijk heel open over.

Langzaam vallen simpele dingen weg

“Truus was altijd een heel actieve vrouw. Zo wandelde ze voorheen elke vrijdag naar de stad. Daar dronk ze samen met vriendinnen een kop koffie. Op een keer kwam ze niet meer thuis. Ik ben haar toen op de fiets gaan zoeken, tevergeefs. Thuis kreeg ik een telefoontje. Kennissen hadden haar zien lopen en opgevangen. Nu loopt ze een paar keer per dag een rondje door de buurt. Als ze de weg niet meer weet draait ze om. Iedereen kent haar, dat is fijn.”

“We gaan regelmatig op stap. Hand in hand wandelen we naar de stad voor een kopje koffie bij Halewijn. Truus groet iedereen, maar weet niet meer wie wie is. Op zondag gaan we naar de kerk. Laatst waren we bij de opening van Dias Latinos, Truus stond als eerste te dansen.

“Langzaam vallen alle simpele dingen weg. Zoals met de bus reizen, want ze weet niet meer wat ze met zo’n ov-kaart moet doen als ze instapt. Ook vond ik laatst een emmer vol met wc-papiertjes. Ze wist niet meer dat ze die in het toilet kon gooien. Truus is erg onrustig en is steeds alles kwijt.”

“Ik ben wel fit en het gaat nu goed, maar het wordt wel steeds moeilijker voor haar te zorgen. Ik moet haar continue in de gaten houden. Even rustig de krant lezen gaat niet meer. We leven in het hier en nu. Ze heeft geen tijdsbesef meer dus praten over iets dat morgen gebeurt, heeft geen zin. Ze kan niet meer fietsen en wil niet graag in de auto, dus we zijn steeds minder lang van huis. Ik kan haar ook niet meer een hele dag alleen laten.”

Dagbesteding

“Casemanager Martha regelde 2 dagen per week dagbesteding voor Truus bij de King Arthur Groep. In het begin was ze daar heel boos over. ‘Dat moet van jullie,’ zei ze, ‘daar zitten mensen die niks kunnen, die niet wandelen.’. Maar nu vindt ze het heel leuk. Ze staat soms al een uur te vroeg met haar jas aan in de gang te wachten op het busje. Er wordt daar van alles georganiseerd. Ze komt altijd blij en moe thuis.”

“De dagbesteding geeft mij even rust. Ook heb ik familie en kennissen die helpen. Om te ontspannen fiets ik 1x per week een rondje en eet in de Koperhorst, samen met een paar bewoners en mijn achterbuurman. Ik neem ook deel aan een mannengespreksgroep van Indebuurt033. Daar kan ik mijn verhaal kwijt. Je hoort wat er bij anderen speelt en hoe zij daar mee omgaan. Dat is soms best confronterend, vooral als ze vertellen dat hun partner is opgenomen. Daar moet ik nog even niet aan denken, dan wordt het zo stil in huis.”Tip

‘De rode draad van ons onderzoek lijkt te zijn dat artsen ‘blanco’ aan een opleiding beginnen. Hoe verder in hun carrière, hoe beter ontwikkeld hun repertoire is om een patiënt of naaste aan te spreken of iets uit te leggen. Het is daarom belangrijk om tijdens de opleiding al bij veel verschillende mensen mee te kijken. Dat gebeurt gelukkig al veel. Een coassistent kan op basis van daarvan zijn eigen aanpak ontwikkelen. Andersom is het trouwens ook leerzaam. Ervaren artsen hebben geen tijd om met anderen mee te kijken en kunnen dus ook veel van coassistenten leren. Voor die feedback moeten ze zich wel kwetsbaar opstellen.’

Tip

“Het zijn steeds kleine dingen die wegvallen. Soms vliegt het je allemaal aan. Je moet dan je best doen om je stem niet te verheffen. Mijn beste tip voor mantelzorgers is dan ook: heb geduld.”

Geschreven voor Indebuurt 033, gepubliceerd in de Amersfoortse Courant november 2019